niecje
Newbie
Hoihoi, ik heb een paar maanden geleden voor het eerst LSD gedaan en deze trip heeft mij iets heel belangrijks laten beseffen. Ik blow regelmatig en hiervoor had ik 2 keer XTC gedaan en dat vond ik geweldig! Nou laten we beginnen.
Ik bleef slapen bij een goeie vriend van me en we hadden de hele dag geblowd. Op een gegeven moment bedacht hij dat hij nog LSD had liggen en daar was ik natuurlijk heel benieuwd naar (stoned). Na een tijdje overleggen besloten we dat we LSD gingen doen. Hij had het al een aantal keer gedaan en had geen nare ervaring en ik had het altijd al willen doen dus ik voelde me er goed bij. De tabs bevatte 100 microgram (ik weeg 54kg) We namen allebei 1 tab onder onze tong en tijdens het wachten draaiden we nog een jointje. Ik had natuurlijk honger van het blowen dus ik maakte een flinke bak yoghurt (hier kom ik op terug).
We lagen chill op de bank toen ik het begon te voelen. De muren begonnen een beetje te bewegen, ik zag patroontjes op de vloer en kleuren veranderen. Ik vond het super gaaf omdat ik nog nooit een tripmiddel had gedaan dus ik was puur aan het genieten van wat ik allemaal zag. Op een gegeven moment moest ik plassen en liep ik door de keuken, nou had hij keuken tegeltjes die allemaal verschillende kleuren en patronen hadden, dus ik keek m’n ogen uit. Ik riep die vriend om te komen kijken naar de coole patroontjes. Ik zei “wat leuk een roze keuken, die wil ik later ook hebben!” Waarop hij antwoordde “maar mijn keuken is helemaal niet roze, gaat het wel goed?”. En op de manier waarop hij vroeg “gaat het wel goed?” reageerde mijn lichaam op een of andere manier niet goed. Ik raakte er gestresst van maar dat wilde ik nog niet zeggen dus ik maar ging plassen. Eenmaal op de wc werd ik overweldigd door dié patroontjes van de tegels en moest ik even rustig worden. Ik werd kotsmisselijk omdat ik veel te veel yoghurt op had dus ik ging natuurlijk over m’n nek. Nouja, kan gebeuren. Wie iets gebruikt loopt risico op kotsen vind ik altijd. Na ik klaar was gingen we naar boven om op zijn kamer te zitten en youtube te kijken. Ik had helemaal geen zin om een filmpje te kijken want het kickte allemaal in 1 keer in. Toen ik op bed lag sloot ik mijn ogen om de patroontjes en kleurtjes te ontsnappen, maar het werd nog erger. M’n hele hoofd werd onrustig qua in mezelf praten, dingen zien en denken. Ik merkte dat het niet over ging en zei tegen mezelf “Dit is gewoon omdat je nu aan het trippen bent en het is straks weer over, accepteer dat je nu niet lekker gaat maar het is tijdelijk dus zit je trip maar gewoon uit”. Ik durfde dit allemaal niet tegen die vriend te zeggen omdat ik van zijn bezorgdheid nog meer in de stress zou raken. Dus uiteindelijk heb ik gewoon met m’n ogen dicht nagedacht over het leven. Ik kon nog wel praten dus die vriend en ik hadden het over alles en nog wat, maar hij praatte niet veel en dat vond ik ook helemaal niet fijn. Om eerlijk te zijn zat/zit ik mentaal al wat langer in een kut periode. Terwijl ik weet dat je dan geen (onbekende) drugs moet gebruiken deed ik het toch. Ik merkte dat mijn gedachtes tijdens de trip opvallend waren. Ik was namelijk de hele tijd bezig met hoe ik mijn leven zou kunnen verbeteren en hoe ik me weer goed zou voelen. De hele tijd had ik het gevoel alsof er wat ging gebeuren, maar wat had en heb ik echt geen idee van. Er zijn wat nare dingen gebeurd in mijn leven en ik heb mezelf nooit de tijd geven om daarvan te helen, dus ik bleef altijd maar doorgaan. Dit gaat natuurlijk tegen je werken. Na een tijdje in de trip had ik het gevoel alsof mijn onderbewustzijn tegen me praatte en mij twee opties gaf: Toegeven aan de pijn en de tijd nemen om te helen of er een eind aan maken. Dit klinkt natuurlijk super heftig maar ik kon niet langer tussen wal en schip leven. Op dat moment heb ik (overduidelijk) de eerste optie gekozen. Zo heb ik uit deze veel te overprikkelende trip toch een mooie les uitgehaald. Ik moest al die tijd “gewoon” naar mezelf luisteren en mezelf de tijd geven om bij te komen.
Na een tijdje genikst te hebben vielen we allebei in slaap. De volgende ochtend voelde ik me niet persee brak en ging ik naar huis toe. Wel zag ik af en toe nog wat dingen bewegen of ergens patroontjes in, maar dat vond ik niet meer eng. Toen ik thuis kwam heb ik heel goed nagedacht over hoe de trip was gegaan maar ik snapte er maar niks van. Nu, ruim twee maanden later besef ik me eigenlijk wat deze trip mij gebracht heeft en kan ik eindelijk zonder schuldgevoel naar anderen de tijd nemen om aan mezelf te werken.
Tijdens deze trip heb ik geleerd dat het echt heel belangrijk is dat je goed in je vel zit. En als dat niet zo is is dat oke, maar geef het aan en probeer er aan te werken of zoek hulp. Want ik ben dankbaar dat ik voor de eerste “optie” koos en weer wil gaan genieten van het leven.
Ik hoop dat ik ooit weer een psychedelica kan doen als ik goed in m’n vel zit en dat het dan zonder stress kan gaan. Want naast de veel te vele gedachtes vond ik de hallucinaties super interessant.
Bedankt voor het lezen!
Ik bleef slapen bij een goeie vriend van me en we hadden de hele dag geblowd. Op een gegeven moment bedacht hij dat hij nog LSD had liggen en daar was ik natuurlijk heel benieuwd naar (stoned). Na een tijdje overleggen besloten we dat we LSD gingen doen. Hij had het al een aantal keer gedaan en had geen nare ervaring en ik had het altijd al willen doen dus ik voelde me er goed bij. De tabs bevatte 100 microgram (ik weeg 54kg) We namen allebei 1 tab onder onze tong en tijdens het wachten draaiden we nog een jointje. Ik had natuurlijk honger van het blowen dus ik maakte een flinke bak yoghurt (hier kom ik op terug).
We lagen chill op de bank toen ik het begon te voelen. De muren begonnen een beetje te bewegen, ik zag patroontjes op de vloer en kleuren veranderen. Ik vond het super gaaf omdat ik nog nooit een tripmiddel had gedaan dus ik was puur aan het genieten van wat ik allemaal zag. Op een gegeven moment moest ik plassen en liep ik door de keuken, nou had hij keuken tegeltjes die allemaal verschillende kleuren en patronen hadden, dus ik keek m’n ogen uit. Ik riep die vriend om te komen kijken naar de coole patroontjes. Ik zei “wat leuk een roze keuken, die wil ik later ook hebben!” Waarop hij antwoordde “maar mijn keuken is helemaal niet roze, gaat het wel goed?”. En op de manier waarop hij vroeg “gaat het wel goed?” reageerde mijn lichaam op een of andere manier niet goed. Ik raakte er gestresst van maar dat wilde ik nog niet zeggen dus ik maar ging plassen. Eenmaal op de wc werd ik overweldigd door dié patroontjes van de tegels en moest ik even rustig worden. Ik werd kotsmisselijk omdat ik veel te veel yoghurt op had dus ik ging natuurlijk over m’n nek. Nouja, kan gebeuren. Wie iets gebruikt loopt risico op kotsen vind ik altijd. Na ik klaar was gingen we naar boven om op zijn kamer te zitten en youtube te kijken. Ik had helemaal geen zin om een filmpje te kijken want het kickte allemaal in 1 keer in. Toen ik op bed lag sloot ik mijn ogen om de patroontjes en kleurtjes te ontsnappen, maar het werd nog erger. M’n hele hoofd werd onrustig qua in mezelf praten, dingen zien en denken. Ik merkte dat het niet over ging en zei tegen mezelf “Dit is gewoon omdat je nu aan het trippen bent en het is straks weer over, accepteer dat je nu niet lekker gaat maar het is tijdelijk dus zit je trip maar gewoon uit”. Ik durfde dit allemaal niet tegen die vriend te zeggen omdat ik van zijn bezorgdheid nog meer in de stress zou raken. Dus uiteindelijk heb ik gewoon met m’n ogen dicht nagedacht over het leven. Ik kon nog wel praten dus die vriend en ik hadden het over alles en nog wat, maar hij praatte niet veel en dat vond ik ook helemaal niet fijn. Om eerlijk te zijn zat/zit ik mentaal al wat langer in een kut periode. Terwijl ik weet dat je dan geen (onbekende) drugs moet gebruiken deed ik het toch. Ik merkte dat mijn gedachtes tijdens de trip opvallend waren. Ik was namelijk de hele tijd bezig met hoe ik mijn leven zou kunnen verbeteren en hoe ik me weer goed zou voelen. De hele tijd had ik het gevoel alsof er wat ging gebeuren, maar wat had en heb ik echt geen idee van. Er zijn wat nare dingen gebeurd in mijn leven en ik heb mezelf nooit de tijd geven om daarvan te helen, dus ik bleef altijd maar doorgaan. Dit gaat natuurlijk tegen je werken. Na een tijdje in de trip had ik het gevoel alsof mijn onderbewustzijn tegen me praatte en mij twee opties gaf: Toegeven aan de pijn en de tijd nemen om te helen of er een eind aan maken. Dit klinkt natuurlijk super heftig maar ik kon niet langer tussen wal en schip leven. Op dat moment heb ik (overduidelijk) de eerste optie gekozen. Zo heb ik uit deze veel te overprikkelende trip toch een mooie les uitgehaald. Ik moest al die tijd “gewoon” naar mezelf luisteren en mezelf de tijd geven om bij te komen.
Na een tijdje genikst te hebben vielen we allebei in slaap. De volgende ochtend voelde ik me niet persee brak en ging ik naar huis toe. Wel zag ik af en toe nog wat dingen bewegen of ergens patroontjes in, maar dat vond ik niet meer eng. Toen ik thuis kwam heb ik heel goed nagedacht over hoe de trip was gegaan maar ik snapte er maar niks van. Nu, ruim twee maanden later besef ik me eigenlijk wat deze trip mij gebracht heeft en kan ik eindelijk zonder schuldgevoel naar anderen de tijd nemen om aan mezelf te werken.
Tijdens deze trip heb ik geleerd dat het echt heel belangrijk is dat je goed in je vel zit. En als dat niet zo is is dat oke, maar geef het aan en probeer er aan te werken of zoek hulp. Want ik ben dankbaar dat ik voor de eerste “optie” koos en weer wil gaan genieten van het leven.
Ik hoop dat ik ooit weer een psychedelica kan doen als ik goed in m’n vel zit en dat het dan zonder stress kan gaan. Want naast de veel te vele gedachtes vond ik de hallucinaties super interessant.
Bedankt voor het lezen!
Laatst bewerkt:
