Wie Ik, Ru, Re
Wat 10 gram pp
Waar Hoorn
Wanneer: 21:45 – 2:00
Ik had al een keertje eerder truffels genomen, toen de Mexicana A, hier is dat tripreport:
In de smartshop hadden we de keuze tussen twee soorten truffels. Mushrocks en Dragon’s Dynamite. Re had al eens Mushrocks gebruikt dus die wilde wel het dynamiet proberen, wij stemden ermee in.
We gingen alledrie naar huis en ik ging nog even wat op drugsforum kijken voordat we gingen trippen.
Omdat Ru moest werken namen we pas de truffels in om kwart voor 10.
We zaten bij een veldje waar ik de truffels in kleine stukjes sneed, we verdeelden het op gevoel. We gooide alledrie in een keer de truffels naar binnen en begonnen te kauwen. Ik snap nog steeds niet waarom mensen zo moeilijk doen over de smaak, met een beetje pure chocolade erbij is het zelfs heel lekker!
Een aantal vrienden kwamen even langs, maar toen de eerste effecten kwamen zijn we snel een rustiger plekje gaan opzoeken. We vonden een prachtige plek aan de rand van een park, het is een nieuw bouw appartementencomplex en de lichten waren nu al betoverend. We gingen op een een trap zitten maar ik werd al gauw onrustig. Het was een heel fijn maar ook een naar gevoel. Het voelde alsof er iets miste, maar ik had geen idee wat. Toen ik begon te lopen voelde ik me lichaam rustiger worden. Ik merkte dat als ik niks deed, ik een soort misselijk werd. Dit had ik de vorige keer ook met truffels.Gelukkig ging het na een paar sigaretjes en wat drinken alweer beter. Ik begon de eerste visuele effecten te zien en vergat de misselijkheid.
Ru was ook al volop bezig, ik en Re zagen hem ergens verderop naar de grond staan kijken, toen we riepen, riep hij enthousiast terug: kom hier eens kijken! Niet normaal!
We renden er snel naartoe en ik zag het ook. De tegels leken omstebuurt dieper weg te zakken en daarna weer omhoog te komen, het gekke was, ik voelde het ook nog in mijn benen en handen. We begonnen te lachen. Maar Re was er nog niet, hij voelde heel weinig. Hij was ook nog eens zijn tas vergeten bij het veldje dus hij ging snel terug fietsen om die op te halen. Ik en Ru bleven achter en voelde het al goed zitten. M, de vriendin van Ru belde even en hij liep even weg. Ik ging bij een begroeit muurtje zitten met een felle lamp. De belichting was zo gek! Ik deed gauw mijn oortjes in en zette een lekker nummer op van de Postal Service. Ik zag de hele muur golven en voelde me intens gelukkig. Ru kwam weer terug en ging naast me zitten. Hier zaten we even te lachen en onze ogen uit te kijken tot Re terugkwam.
Re voelde eindelijk ook wat en we besloten een stuk verder te fietsen. We kwamen aan bij een plek waar we vroeger altijd afsproken. Het voelde heerlijk om er eindelijk weer te zitten. We gingen even langs de BP om nieuwe sigaretten te halen en die ging net dicht. Alledrie schrokken we als de ziekte en gingen we rennen. De mevrouw deed open maar ik had heel erg het gevoel dat ze ons niet mocht. Ik ging even snel naar de WC en dit was voor het eerst dat ik in de spiegel keek. Ik keek mezelf aan maar het leek niet echt op mezelf. Ik vond het niet eng maar wel heel vreemd. Ook zag ik de ruimte achter me steeds kleiner worden. Ik stapte snel naar buiten omdat de winkel natuurlijk dicht moest.
Buiten kreeg ik een overheerlijk kauwgompje van Re, waar ik trouwens de rest van de avond op heb lopen kauwen. :P
We gingen weer terug naar de plek en we gingen aan het water zitten. Dit was zo ontzettend mooi, er leken allemaal verschillende stromen in het water te zitten, alles bewoog onafhankelijk van elkaar. En weer waren we opzoek naar een aansteker.
We gingen liggen in het gras en het lag zo heerlijk. Het gras leek heel lang te zijn, ik zakte er echt diep in weg. Ik keek naar de lucht en zag allemaal gezichten van vrienden erin, echt levensecht leek het. Als een foto. Ook als ik me ogen dicht deed zag ik gezichten van mensen die ik ken, maar ook van mensen die ik niet ken. Ik weet niet waarom maar dit vond ik best eng. Gelukkig veranderden de mensen in super mooie vormen wanneer ik muziek luisterde. Ik kreeg het gevoel alsof er helemaal niets fout kon gaan. Alles leek zo perfect. Ik snapte niet hoe mensen onaardig tegen elkaar kunnen zijn. Waar was dat nou voor nodig?
We hadden ineens alle drie trek in een joint. Dus die dachten we even aan te steken. Helaas gaat alles zo moeilijk als je truffels op hebt. Iets was normaal 1 minuut duurt, duurt dan 10 minuten. We konden dus de aansteker niet vinden maar hebben het maar gedaan met een peuk die nog half aanstond.
Vreemd genoeg voelde ik niet veel van de joint. Misschien kwam dit omdat ik niet zo veel trekjes had, maar dan alsnog, ik had wel een portie truffels voorafgaand op!
Nu kwam de groep vrienden van het begin weer langs. Ze waren met z’n vieren. Nu werd het Ru snel te veel. Hij liep in zijn eentje weg. Ik had het nog naar me zin en praatte even bij over wat ik allemaal voelde. Hoe moeilijk het ook was om uit me woorden te komen. Wat ik voelde was nou eenmaal onbeschrijvelijk. Re had in de tussentijd de tijd van ze leven terwijl hij naar een muziekje zat te luisteren. Ik vond toch dat Ru wel erg lang weg was dus ik ging hem achterna.
Toen ik bij de fietsen kwam was die van hem weg. Ik kreeg opeens een heel kut gevoel. “Wat als er iets is gebeurd!” Ik pakte mijn mobiel en de lettertjes danste voor mijn ogen. “Concentreer je, je weet dat je het kan.” Ik vond Ru’s nummer en belde hem, voicemail. Ik belde hem nog een keer, voicemail. Ik begon in paniek te raken. “Als er iets is, is het mijn schuld! Ik liet hem weglopen terwijl hij zat te trippen.” Ik bel hem nog een keer, driemaal is scheepsrecht, hij nam op. Ik was zo blij om hem te horen en vroeg meteen waar ‘ie was. “Ergens op een stoep” hoorde ik van Ru. Dus ik begon te fietsen zo hard als ik kon. Ineens hoor ik achter me me naam geroept worden. Ik schrik op en zie Ru zitten.
Hij heeft een ontzettend mooi stukje stoep gevonden. Ik ga naast hem zitten en we genieten met ze tweeen van een nummer van John Hopkins. Ik zie de straat voor me en het lijkt net alsof er een golf in komt die naar me toe komt. De straat word krom en bol. Ik zie steeds lichtvlagen over de straat heen komen, terwijl het straatlicht constant is. Het is ongelooflijk mooi. Ru belt Re en die komt er ook aan. Nu zitten we met ze drieen op de stoeprand.
We genieten en Re zegt dat hij hem ook echt hard voelt. We besluiten een sigaretje te roken en daarna naar huis te gaan, m’n ouders slapen namelijk nu.
Onderweg naar huis raak ik een beetje achter omdat ik de hele tijd me ogen half dichtdoe omdat het zo mooi is wat ik zie. De hele tijd golvende patronen en een soort lichtstaven waar ik doorheen schiet. Maar ik moet wel blijven opletten op de weg.
Eenmaal thuis vertrekt Ru snel de woonkamer in. Ik en Re blijven in de gang en kijken in de spiegel. We zitten een beetje stom te lachen terwijl we naar onze ogen kijken die zulke mooie kleuren hebben. We blijven hier echt een kwartier naar onszelf staan staren. Ineens komen we terug in de realiteit en zegt Re:”Kut, Ru zit daar te wachten!” We gaan naar binnen. De woonkamer is zoveel anders dan normaal. Het lijkt allemaal een beetje gelig, wel heel erg warm, maar niet bekend. Lichamelijk voelt het nu alsof ik het hardst space. Als ik dingen aanraak voelt het heel vreemd en afstandelijk. Alsof ik er net niet bij ben.
Ik pak een stift en begin op mijn hand te tekenen. Ik denk er niet bij na maar ik teken gewoon. Allemaal vormen die bestaan uit stippen. Ineens krijg ik het idee om Ru’s gezicht te bekladden met mooie vormen. Het voelde heel vreemd om met de stift op je eigen huid te tekenen, maar ook op de huid van iemand anders. De tekening op zijn gezicht werd helaas minder mooi dan ik had gehoopt maar die op mijn arm was wel geslaagd. Ru verdween nu voor een aantal tientallen minuten en Re en ik bleven een beetje spacen om een muziekje die we op hadden gezet. Het was een nummer van Justin Bieber alleen dan 800x vertraagd. Het was zo mooi! Zeker een aanrader!
Ru kwam weer beneden en we hebben nog anderhalf uur een beetje gechilled en nagepraat en gelachen. Re voelde hem op het laatste wel nog goed, maar ik en Ru waren een beetje uitgespaced. Helaas.
Re ging naar huis en ik en Ru gingen slapen. Het was moeilijk om in slaap te komen, lichamelijk was ik moe maar geestelijk was ik nog de hele tijd bezig te verwerken wat ik die avond allemaal had gezien en gedaan.
Al met al was het een heel ontzettend gezellige en geslaagde avond. Niemand was bad gegaan, ook al waren we een groot deel zonder nuchtere mensen. Wel vond ik het jammer dat we eigenlijk best kort tripte. Een stuk of vier uur. Terwijl ik vaak van mensen hoor dat je van truffels wel 6 uur kan trippen. Tips voor langer trippen misschien?
En misschien nog tips voor het volgende report?
Thanks voor het lezen, hoop dat het een beetje te pruimen was.
Wat 10 gram pp
Waar Hoorn
Wanneer: 21:45 – 2:00
Ik had al een keertje eerder truffels genomen, toen de Mexicana A, hier is dat tripreport:
In de smartshop hadden we de keuze tussen twee soorten truffels. Mushrocks en Dragon’s Dynamite. Re had al eens Mushrocks gebruikt dus die wilde wel het dynamiet proberen, wij stemden ermee in.
We gingen alledrie naar huis en ik ging nog even wat op drugsforum kijken voordat we gingen trippen.
Omdat Ru moest werken namen we pas de truffels in om kwart voor 10.
We zaten bij een veldje waar ik de truffels in kleine stukjes sneed, we verdeelden het op gevoel. We gooide alledrie in een keer de truffels naar binnen en begonnen te kauwen. Ik snap nog steeds niet waarom mensen zo moeilijk doen over de smaak, met een beetje pure chocolade erbij is het zelfs heel lekker!
Een aantal vrienden kwamen even langs, maar toen de eerste effecten kwamen zijn we snel een rustiger plekje gaan opzoeken. We vonden een prachtige plek aan de rand van een park, het is een nieuw bouw appartementencomplex en de lichten waren nu al betoverend. We gingen op een een trap zitten maar ik werd al gauw onrustig. Het was een heel fijn maar ook een naar gevoel. Het voelde alsof er iets miste, maar ik had geen idee wat. Toen ik begon te lopen voelde ik me lichaam rustiger worden. Ik merkte dat als ik niks deed, ik een soort misselijk werd. Dit had ik de vorige keer ook met truffels.Gelukkig ging het na een paar sigaretjes en wat drinken alweer beter. Ik begon de eerste visuele effecten te zien en vergat de misselijkheid.
Ru was ook al volop bezig, ik en Re zagen hem ergens verderop naar de grond staan kijken, toen we riepen, riep hij enthousiast terug: kom hier eens kijken! Niet normaal!
We renden er snel naartoe en ik zag het ook. De tegels leken omstebuurt dieper weg te zakken en daarna weer omhoog te komen, het gekke was, ik voelde het ook nog in mijn benen en handen. We begonnen te lachen. Maar Re was er nog niet, hij voelde heel weinig. Hij was ook nog eens zijn tas vergeten bij het veldje dus hij ging snel terug fietsen om die op te halen. Ik en Ru bleven achter en voelde het al goed zitten. M, de vriendin van Ru belde even en hij liep even weg. Ik ging bij een begroeit muurtje zitten met een felle lamp. De belichting was zo gek! Ik deed gauw mijn oortjes in en zette een lekker nummer op van de Postal Service. Ik zag de hele muur golven en voelde me intens gelukkig. Ru kwam weer terug en ging naast me zitten. Hier zaten we even te lachen en onze ogen uit te kijken tot Re terugkwam.
Re voelde eindelijk ook wat en we besloten een stuk verder te fietsen. We kwamen aan bij een plek waar we vroeger altijd afsproken. Het voelde heerlijk om er eindelijk weer te zitten. We gingen even langs de BP om nieuwe sigaretten te halen en die ging net dicht. Alledrie schrokken we als de ziekte en gingen we rennen. De mevrouw deed open maar ik had heel erg het gevoel dat ze ons niet mocht. Ik ging even snel naar de WC en dit was voor het eerst dat ik in de spiegel keek. Ik keek mezelf aan maar het leek niet echt op mezelf. Ik vond het niet eng maar wel heel vreemd. Ook zag ik de ruimte achter me steeds kleiner worden. Ik stapte snel naar buiten omdat de winkel natuurlijk dicht moest.
Buiten kreeg ik een overheerlijk kauwgompje van Re, waar ik trouwens de rest van de avond op heb lopen kauwen. :P
We gingen weer terug naar de plek en we gingen aan het water zitten. Dit was zo ontzettend mooi, er leken allemaal verschillende stromen in het water te zitten, alles bewoog onafhankelijk van elkaar. En weer waren we opzoek naar een aansteker.
We gingen liggen in het gras en het lag zo heerlijk. Het gras leek heel lang te zijn, ik zakte er echt diep in weg. Ik keek naar de lucht en zag allemaal gezichten van vrienden erin, echt levensecht leek het. Als een foto. Ook als ik me ogen dicht deed zag ik gezichten van mensen die ik ken, maar ook van mensen die ik niet ken. Ik weet niet waarom maar dit vond ik best eng. Gelukkig veranderden de mensen in super mooie vormen wanneer ik muziek luisterde. Ik kreeg het gevoel alsof er helemaal niets fout kon gaan. Alles leek zo perfect. Ik snapte niet hoe mensen onaardig tegen elkaar kunnen zijn. Waar was dat nou voor nodig?
We hadden ineens alle drie trek in een joint. Dus die dachten we even aan te steken. Helaas gaat alles zo moeilijk als je truffels op hebt. Iets was normaal 1 minuut duurt, duurt dan 10 minuten. We konden dus de aansteker niet vinden maar hebben het maar gedaan met een peuk die nog half aanstond.
Vreemd genoeg voelde ik niet veel van de joint. Misschien kwam dit omdat ik niet zo veel trekjes had, maar dan alsnog, ik had wel een portie truffels voorafgaand op!
Nu kwam de groep vrienden van het begin weer langs. Ze waren met z’n vieren. Nu werd het Ru snel te veel. Hij liep in zijn eentje weg. Ik had het nog naar me zin en praatte even bij over wat ik allemaal voelde. Hoe moeilijk het ook was om uit me woorden te komen. Wat ik voelde was nou eenmaal onbeschrijvelijk. Re had in de tussentijd de tijd van ze leven terwijl hij naar een muziekje zat te luisteren. Ik vond toch dat Ru wel erg lang weg was dus ik ging hem achterna.
Toen ik bij de fietsen kwam was die van hem weg. Ik kreeg opeens een heel kut gevoel. “Wat als er iets is gebeurd!” Ik pakte mijn mobiel en de lettertjes danste voor mijn ogen. “Concentreer je, je weet dat je het kan.” Ik vond Ru’s nummer en belde hem, voicemail. Ik belde hem nog een keer, voicemail. Ik begon in paniek te raken. “Als er iets is, is het mijn schuld! Ik liet hem weglopen terwijl hij zat te trippen.” Ik bel hem nog een keer, driemaal is scheepsrecht, hij nam op. Ik was zo blij om hem te horen en vroeg meteen waar ‘ie was. “Ergens op een stoep” hoorde ik van Ru. Dus ik begon te fietsen zo hard als ik kon. Ineens hoor ik achter me me naam geroept worden. Ik schrik op en zie Ru zitten.
Hij heeft een ontzettend mooi stukje stoep gevonden. Ik ga naast hem zitten en we genieten met ze tweeen van een nummer van John Hopkins. Ik zie de straat voor me en het lijkt net alsof er een golf in komt die naar me toe komt. De straat word krom en bol. Ik zie steeds lichtvlagen over de straat heen komen, terwijl het straatlicht constant is. Het is ongelooflijk mooi. Ru belt Re en die komt er ook aan. Nu zitten we met ze drieen op de stoeprand.
We genieten en Re zegt dat hij hem ook echt hard voelt. We besluiten een sigaretje te roken en daarna naar huis te gaan, m’n ouders slapen namelijk nu.
Onderweg naar huis raak ik een beetje achter omdat ik de hele tijd me ogen half dichtdoe omdat het zo mooi is wat ik zie. De hele tijd golvende patronen en een soort lichtstaven waar ik doorheen schiet. Maar ik moet wel blijven opletten op de weg.
Eenmaal thuis vertrekt Ru snel de woonkamer in. Ik en Re blijven in de gang en kijken in de spiegel. We zitten een beetje stom te lachen terwijl we naar onze ogen kijken die zulke mooie kleuren hebben. We blijven hier echt een kwartier naar onszelf staan staren. Ineens komen we terug in de realiteit en zegt Re:”Kut, Ru zit daar te wachten!” We gaan naar binnen. De woonkamer is zoveel anders dan normaal. Het lijkt allemaal een beetje gelig, wel heel erg warm, maar niet bekend. Lichamelijk voelt het nu alsof ik het hardst space. Als ik dingen aanraak voelt het heel vreemd en afstandelijk. Alsof ik er net niet bij ben.
Ik pak een stift en begin op mijn hand te tekenen. Ik denk er niet bij na maar ik teken gewoon. Allemaal vormen die bestaan uit stippen. Ineens krijg ik het idee om Ru’s gezicht te bekladden met mooie vormen. Het voelde heel vreemd om met de stift op je eigen huid te tekenen, maar ook op de huid van iemand anders. De tekening op zijn gezicht werd helaas minder mooi dan ik had gehoopt maar die op mijn arm was wel geslaagd. Ru verdween nu voor een aantal tientallen minuten en Re en ik bleven een beetje spacen om een muziekje die we op hadden gezet. Het was een nummer van Justin Bieber alleen dan 800x vertraagd. Het was zo mooi! Zeker een aanrader!
Ru kwam weer beneden en we hebben nog anderhalf uur een beetje gechilled en nagepraat en gelachen. Re voelde hem op het laatste wel nog goed, maar ik en Ru waren een beetje uitgespaced. Helaas.
Re ging naar huis en ik en Ru gingen slapen. Het was moeilijk om in slaap te komen, lichamelijk was ik moe maar geestelijk was ik nog de hele tijd bezig te verwerken wat ik die avond allemaal had gezien en gedaan.
Al met al was het een heel ontzettend gezellige en geslaagde avond. Niemand was bad gegaan, ook al waren we een groot deel zonder nuchtere mensen. Wel vond ik het jammer dat we eigenlijk best kort tripte. Een stuk of vier uur. Terwijl ik vaak van mensen hoor dat je van truffels wel 6 uur kan trippen. Tips voor langer trippen misschien?
En misschien nog tips voor het volgende report?
Thanks voor het lezen, hoop dat het een beetje te pruimen was.
