Drugs: DMT
Dosis: *Bij nader inzien gewijzigd naar 'onbekend'
Sitters: 0
Stemming: Gezonde zenuwen, een heleboel.
Compleet met stomheid geslagen was ik toen in razend tempo de foto’s van mn muur werden gevreten en er buitenaardse artsen door de vloer mijn kamer binnenkwamen. Een seconde later werd ik geteleporteerd naar een wereld hier ver vandaan.
“Waar ben ik!? Wat is er gebeurd!? Wat is dit!?” De enige gedachten die door mijn hoofd raasden toen ik wakker werd in een kamer, niet vierkant, niet rond, alleen kamer. De randen van het glas-in-lood waar de kamer van was gemaakt straalden een zware duisternis uit, dit in tegenstelling tot de felgelkeurde neon die van het glas af schitterde met alle kleuren die je je kunt bedenken.
De artsen, gemaakt van schaduw, stonden met mijn ouders om mij heen in de glas in lood kamer. Ik zat op de grond in een dwangbuis, ik had geen benul van wat er gebeurd was, mijn ouders ook niet. Heel schijnheilig deden de dokters alsof ze ook nog niet wisten wat er aan de hand was. Ik had een klap van de malle molen gekregen, en dat was hun schuld, dat wist ik zeker, zij hadden mij gek gemaakt! Ze stonden met van die notitieblaadjes en ik wist zeker dat ze daar aantekeningen hadden over mijn vorderingen. Hoewel ik ze niet hoorde praten en moeilijk kon zien, zag ik dat ze wel degelijk in gesprek waren, ze bogen een beetje naar elkaar toe, ik neem aan om te fluisteren, ze schreven af en toe wat dingen op.
Ze onderzochten me niet met scalpels en ander eng doktersgereedschap, maar telepatisch, ze maakten wel een puinhoop van mn toch al zo verwarde hoofd.
Ik had geen herinneringen meer, ik wist niks, niet waar ik vandaan kwam, niet waar ik was en niet wat daar in godsnaam gebeurde. Maar ik probeerde me zo snel mogelijk aan de situatie aan te passen, ik probeerde me voor te stellen hoe het leven nu verder moest. Maar eerst moest ik wennen aan de nieuwe zwaartekracht.. ik faalde hopeloos. Ik wist niet wat boven of onder was, wat links of rechts was, of ik op de vloer of op het plafond zat.
Mn evenwicht werd ook zwaar verstoord door een irritant hard geluid, een soort zoemend, zagend hoofdpijn geluid. Het kostte veel moeite om op het plafond(?) rechtop te blijven zitten, rechtop voelde immers als ondersteboven. Ineens zag ik iets blauws, het leek op mn bureaustoel.. Het was mn bureaustoel! En ineens begon ik andere dingen in mijn kamer te herkennen, maar wel nog steeds in extreme glas in lood stijl met neon lichten. Compleet verbouwereerd en nog met weinig besef van wat er gebeurd was was ik terug op aarde.
Tranen van geluk, nouja bijna dan. Ik was zo ontzettend blij dat ik niet gek geworden was. In mn hoofd kan ik nog precies zien hoe het eruit zag, ik weet nog precies hoe ik me voelde, ik heb alleen geen idee wat de fuck er nu gebeurd is. Het is ook onmogelijk om te vertellen hoe het was.. dit zijn de woorden die ik er voor heb kunnen vinden, maar die zeggen niet genoeg.
Ik had niet gedacht om voorlopig iets mooiers te vinden dan LSD, maar pff LSD is een klappertjespistool, DMT is een all out atomic bomb!
Dosis: *Bij nader inzien gewijzigd naar 'onbekend'
Sitters: 0
Stemming: Gezonde zenuwen, een heleboel.
Compleet met stomheid geslagen was ik toen in razend tempo de foto’s van mn muur werden gevreten en er buitenaardse artsen door de vloer mijn kamer binnenkwamen. Een seconde later werd ik geteleporteerd naar een wereld hier ver vandaan.
“Waar ben ik!? Wat is er gebeurd!? Wat is dit!?” De enige gedachten die door mijn hoofd raasden toen ik wakker werd in een kamer, niet vierkant, niet rond, alleen kamer. De randen van het glas-in-lood waar de kamer van was gemaakt straalden een zware duisternis uit, dit in tegenstelling tot de felgelkeurde neon die van het glas af schitterde met alle kleuren die je je kunt bedenken.
De artsen, gemaakt van schaduw, stonden met mijn ouders om mij heen in de glas in lood kamer. Ik zat op de grond in een dwangbuis, ik had geen benul van wat er gebeurd was, mijn ouders ook niet. Heel schijnheilig deden de dokters alsof ze ook nog niet wisten wat er aan de hand was. Ik had een klap van de malle molen gekregen, en dat was hun schuld, dat wist ik zeker, zij hadden mij gek gemaakt! Ze stonden met van die notitieblaadjes en ik wist zeker dat ze daar aantekeningen hadden over mijn vorderingen. Hoewel ik ze niet hoorde praten en moeilijk kon zien, zag ik dat ze wel degelijk in gesprek waren, ze bogen een beetje naar elkaar toe, ik neem aan om te fluisteren, ze schreven af en toe wat dingen op.
Ze onderzochten me niet met scalpels en ander eng doktersgereedschap, maar telepatisch, ze maakten wel een puinhoop van mn toch al zo verwarde hoofd.
Ik had geen herinneringen meer, ik wist niks, niet waar ik vandaan kwam, niet waar ik was en niet wat daar in godsnaam gebeurde. Maar ik probeerde me zo snel mogelijk aan de situatie aan te passen, ik probeerde me voor te stellen hoe het leven nu verder moest. Maar eerst moest ik wennen aan de nieuwe zwaartekracht.. ik faalde hopeloos. Ik wist niet wat boven of onder was, wat links of rechts was, of ik op de vloer of op het plafond zat.
Mn evenwicht werd ook zwaar verstoord door een irritant hard geluid, een soort zoemend, zagend hoofdpijn geluid. Het kostte veel moeite om op het plafond(?) rechtop te blijven zitten, rechtop voelde immers als ondersteboven. Ineens zag ik iets blauws, het leek op mn bureaustoel.. Het was mn bureaustoel! En ineens begon ik andere dingen in mijn kamer te herkennen, maar wel nog steeds in extreme glas in lood stijl met neon lichten. Compleet verbouwereerd en nog met weinig besef van wat er gebeurd was was ik terug op aarde.
Tranen van geluk, nouja bijna dan. Ik was zo ontzettend blij dat ik niet gek geworden was. In mn hoofd kan ik nog precies zien hoe het eruit zag, ik weet nog precies hoe ik me voelde, ik heb alleen geen idee wat de fuck er nu gebeurd is. Het is ook onmogelijk om te vertellen hoe het was.. dit zijn de woorden die ik er voor heb kunnen vinden, maar die zeggen niet genoeg.
Ik had niet gedacht om voorlopig iets mooiers te vinden dan LSD, maar pff LSD is een klappertjespistool, DMT is een all out atomic bomb!
