User81923
Experimenterende gebruiker
Wat: LSD zegel , 140 µg
Waar: een vriend z’n huis
Wanneer: zegel werd genomen om 8 uur s ’avonds
Hoeveelste trip: tweede trip
Zoals hierboven gezegd zou ik mijn tweede LSD trip om acht uur beginnen met 140 microgram.
Ik voelde me op dat moment niet zo goed omdat ik wat last had van mijn ademhaling , maar besloot om toch te trippen. Na drie kwartier begon ik extreme moeite te krijgen om te ademen. Ik kreeg het gevoel dat iemand op m’n borst stond en voelde me gevangen.
Ik vroeg aan de vriend als dit normaal was (wat blijkbaar bij iedere trip is, dit ontdekte ik bij mijn derde trip) maar hij zei met opzet met een bange stem “Voel je je niet bekeken?”. Ik voelde me totaal niet bekeken maar toen hij het zei veranderde alles. Ik kreeg inderdaad het gevoel dat iemand me bekeek, en voelde me nog meer gevangen. Ik moest wat frisse lucht hebben dus gingen we naar buiten, hoewel het regende. Ik vond de weg niet terug, de bomen keken naar me , en ieder blaadje was een oog. Ik voelde me hier ook nog steeds bekeken en de druk op m’n ademhaling ging niet weg.
Toen we weer binnenkwamen was alles gewoon opnieuw angstaanjagend. De muren zaten in en uit te ademen op het ritme van de wind en ik dacht steeds meer en meer dat het huis leefde en achter me aan zat. De vriend zijn gezicht zat toen vol naalden, bloed, z’n ogen waren pikzwart en hij zag er uit als een monster. Toen de insecten uit zijn haar begonnen te kruipen gaf ik het op en sloot me van hem af.Veel meer bijzondere dingen gebeurden er niet, gewoon angst. Toen de trip uitwerkte begonnen we wat tv te kijken en ging het wat beter. Daarna gingen we slapen wat vrij goed ging.
Waar: een vriend z’n huis
Wanneer: zegel werd genomen om 8 uur s ’avonds
Hoeveelste trip: tweede trip
Zoals hierboven gezegd zou ik mijn tweede LSD trip om acht uur beginnen met 140 microgram.
Ik voelde me op dat moment niet zo goed omdat ik wat last had van mijn ademhaling , maar besloot om toch te trippen. Na drie kwartier begon ik extreme moeite te krijgen om te ademen. Ik kreeg het gevoel dat iemand op m’n borst stond en voelde me gevangen.
Ik vroeg aan de vriend als dit normaal was (wat blijkbaar bij iedere trip is, dit ontdekte ik bij mijn derde trip) maar hij zei met opzet met een bange stem “Voel je je niet bekeken?”. Ik voelde me totaal niet bekeken maar toen hij het zei veranderde alles. Ik kreeg inderdaad het gevoel dat iemand me bekeek, en voelde me nog meer gevangen. Ik moest wat frisse lucht hebben dus gingen we naar buiten, hoewel het regende. Ik vond de weg niet terug, de bomen keken naar me , en ieder blaadje was een oog. Ik voelde me hier ook nog steeds bekeken en de druk op m’n ademhaling ging niet weg.
Toen we weer binnenkwamen was alles gewoon opnieuw angstaanjagend. De muren zaten in en uit te ademen op het ritme van de wind en ik dacht steeds meer en meer dat het huis leefde en achter me aan zat. De vriend zijn gezicht zat toen vol naalden, bloed, z’n ogen waren pikzwart en hij zag er uit als een monster. Toen de insecten uit zijn haar begonnen te kruipen gaf ik het op en sloot me van hem af.Veel meer bijzondere dingen gebeurden er niet, gewoon angst. Toen de trip uitwerkte begonnen we wat tv te kijken en ging het wat beter. Daarna gingen we slapen wat vrij goed ging.