scaramouche
Newbie
Inleiding.
Man, ervaren psychonaut. (truffels, paddo's...)
Ongeveer 22 gr mexicana.
Hoofdstuk 1; Inkicken
Tegen mijn principes in, besluit ik niet thuis in mijn vertrouwde omgeving te trippen maar wel in de Belgische badstad B.
Ik kies voor Mexicana omdat dit een soort is die altijd erg goed voor mij geweest is.
Rond 14u kom in aan in B. en kies mij een zonovergoten terrasje uit .
Truffels ingenomen om 13u15 dus ik verwacht tegen 14u15-15u de eerste effecten te voelen. Wat ook het geval is.
Hoofdstuk 2 : cynische bastaard-modus.
Om de één of andere reden moet ik altijd eerst door negatieve gevoelens voor ik de positieve bereik, zo ook deze keer.
Ik observeer de mensen naast mij en de passanten. In mijn beleving op dat moment is het een deerniswekkende stoet van gebochelden ,trollen, levende lijken en op hun dood-wachtende-zombies. Moest een Pieter Breughel of Jeroen Bosch deze stoet zien voorbijgaan zouden ze inspiratie hebben voor een quadriljoen schilderijen in een quadriljoen tot de quadrilijoenste macht aantal jaren. Een ouder koppel kust elkaar enkele meter voor mij en ik kan enkel denken uit welke lijkenkamer ze die 2 hebben opgevist.
Toppunt van negativiteit bereik ik als ik een koppel zeventigers zie voorbijkomen allebei op een electrische step...bel al maar de ambulance denk ik. Of nog beter; de begrafenisondernemer.
Negatieve emoties overmannen me en ik bedenk me dat een nucleaire aanval welkom is. Stuur maar enkele bommen meneer Putin. Wablief, neen stuur maar je ganse arsenaal naar België, verlos ons. In 1 klap alles gedaan.
Ik voel me ook een buitenaardse spion die ieder moment kan ontmaskerd worden door de aardbewoners.
Hoofdstuk 3 : moodswing. De arbeider
Na zo'n kleine 45 minuten merk ik dat de negatieve gevoelens stilletjesaan verdwijnen. Ik voel me goed en begin alles hilarisch te vinden. Mijn zintuigen staan messcherp, ik hoor alles, zie alles. Helder, helder, helder. Voor mij zijn ze aan het werk in de jachthaven, ik zie een oudere arbeider (55plus) aan het werk met een schop vult hij een kruiwagen met zand om die enkele meters verder uit te kiepen. Het ganse tafereel lijkt me zo absurd, 1 oudere, grijze en zwetende arbeider en een gans terras van pakweg 40 personen die op die mens zijn handen staan te kijken.. Als klap op de vuurpijl stoppen er nog vele mensen op zijn werk van dichtbij te bekijken en commentaar te geven ! Een gevoel van medelijden overvalt me als ik bedenk hoe die mens zich moet voelen. Plots zie ik ook een klein, grijs wezentje dat stenen aanbrengt voor de arbeider. Het blijkt een vrij mannelijk uitziende vrouw te zijn die duidelijk tegen haar zin aan het werk is. Ik wil opstaan om de passanten aan te manen om verder te wandelen en deze twee mensen gerust te laten.
Maar ik voel me gevangen in mijn eigen lichaam en vrees dat als ik opsta na 5 stappen al zou neerstorten.
Hoofstuk 4 : de wandeling.
Na nog eens 10 minuten, waarbij ik moeite moet doen om niet in lachen uit te barsten met de ober en mijn buren besluit ik toch te vertrekken. Mijn angst om neer te vallen blijkt volkomen ongegrond. Mijn blik kruist nog een Duits meisje met haar baby en het valt me op dat haar gezicht zoveel goedheid, liefde en eerlijkheid uitstraalt.
Ik wandel weg met de zon op mijn gezicht en voel me een fantastisch.
Ik moet luidop lachen als ik denk aan mijn kapster C. die ik vanmorgen zag en hoe we moesten lachen met haar knullige grapjes die zo niet-grappig waren dat ze van de weeromstuit toch weer grappig waren. En hoe ze, ondanks haar uiterlijk van temptation-verleidster toch erg intelligent en wijs is voor een meisje van amper 23 jaar.
Hoofdstuk 5 : Rustpauze. De tovenaar.
Ik wandel intussen op het strand, alles is prachtig.
Ik zie alle schelpen, ik zie het strand "ademen".
Het valt me wel op dat de Noordzee Mega-druk is, zoveel boten die op en neer varen naar de haven v Z.
Alsof we nog geen genoeg brol genoeg importeren uit China bedenk ik me.
Ik besluit wat te rusten op een golfbreker, na 5 minuten komt een Afrikaans koppel op 10 meter van mij zitten. De lange, magere man met X-benen begint als een bezetene allerlei driehoeken en vierkanten in het zand te tekenen. Druk pratend in een voor mij onbekende taal. Een sterrenwichelaar? een tovenaar?
Ik sluit mijn ogen en zie een quadriljoen symmetrische figuren in geel, oranje en rood.
Hoofdstuk 6 : Verstoring van de rust
Op dit moment ben ik alle besef van tijd en ruimte kwijt. Geen idee hoeveel tijd er verstreken is. Een minuut ? Een Uur ? 20 Jaar ?
Ik weet het niet en wil het ook niet weten. Hier en nu wil ik zijn en blijven.
De volmaakte rust komt ten einde als ik enkele meisjes hoor roepen, een beetje verder van mij zijn enkele Franstalige meisjes niet gediend met de (letterlijke) toenaderingspoging van een kleine Afghaan/ Pakistaan. Door de commotie druipt hij af.
Ik schipper tussen 2 gedachten; enerzijds kwaad omwille van het verstoren van mijn rust anderzijds toch ook een zeker mededogen voor de kleine geilaard die duizenden kilometers aflegde van zijn thuisland om dan hier keihard te worden afgewezen door zijn droommeisjes.
Mijn gedachten gaan ook naar alle vrouwen wereldwijd die dagelijks met dergelijke mannen met op hol geslagen hormonen moeten omgaan.
Hoofstuk 7 : Terug naar de dijk
Ik ben wat uit mijn trance en besluit weer naar de dijk te gaan.
Het wandelen door het zand gaat moeizamer.
Op de dijk staan enkele klasjes; verdwenen zijn de blonde vlaskopjes uit mijn jeugd, slecht één blond meisje staat wat verward tussen een 40tal donkere kindjes. De tijden veranderen en wij veranderen ook. Panta Rhei. Dit en een quadriljoen andere gedachten spoken iedere nanoseconde door mijn hoofd.
Hoofstuk 8 : terras zonder bediening.
Ik besluit te pauzeren op een groot terras. Overal staan lege flesjes en glazen.
Bediening is nergens te bespeuren. Mijn gedachten komen tot rust; van een quadriljoen gedachten naar nul.
Compleet zen. Als er nu een nucleaire Ragnarök zou plaatsvinden ben ik er klaar voor.
Alles is goed en perfect. Mogelijk nog beter en perfecter zou zijn moest het meisje A. hier ook zijn maar het is wat het is.
Een nerveus Antwerps koppel vertrekt kwaad omdat ze na 35 minuten nog geen ober gezien hebben.
Het is intussen 18u.
Hoofstuk 9 : Terugtocht
Ik besluit terug te keren naar huis.
Ik heb intussen meer dan 24u niet meer gegeten en passeer verschillende frituren en andere plaatsen om iets te eten, maar ik stop niet het hongergevoel is volledig weg.
Hoofstuk 10 : Terug thuis.
Bij het thuiskomen praat ik nog kort met mijn vriendelijke buren die er natuurlijk geen benul van hebben dat ik enkele uren geleden nog dacht aan een nucleaire vernietiging van onze streek. Ik eet met veel moeite een beetje fruit.
Ik besef dat ook ik thuishoor in de stoet van Jeroen Bosch en Breughel, ook ik ben een aanfluiting van wat een mens zou kunnen zijn, de meest grijze van alle grijze muizen.
Ik denk aan de quadriljoen gemiste kansen, de verloren liefdes en afgestorven idealen.
Maar het maakt me niet triest, ik aanvaard wat is en besef dat ik niet beter of slechter ben dan gelijk wie, dat we allemaal slechts passanten zijn in de tragikomische belevenis die het leven uiteindelijk is.
Man, ervaren psychonaut. (truffels, paddo's...)
Ongeveer 22 gr mexicana.
Hoofdstuk 1; Inkicken
Tegen mijn principes in, besluit ik niet thuis in mijn vertrouwde omgeving te trippen maar wel in de Belgische badstad B.
Ik kies voor Mexicana omdat dit een soort is die altijd erg goed voor mij geweest is.
Rond 14u kom in aan in B. en kies mij een zonovergoten terrasje uit .
Truffels ingenomen om 13u15 dus ik verwacht tegen 14u15-15u de eerste effecten te voelen. Wat ook het geval is.
Hoofdstuk 2 : cynische bastaard-modus.
Om de één of andere reden moet ik altijd eerst door negatieve gevoelens voor ik de positieve bereik, zo ook deze keer.
Ik observeer de mensen naast mij en de passanten. In mijn beleving op dat moment is het een deerniswekkende stoet van gebochelden ,trollen, levende lijken en op hun dood-wachtende-zombies. Moest een Pieter Breughel of Jeroen Bosch deze stoet zien voorbijgaan zouden ze inspiratie hebben voor een quadriljoen schilderijen in een quadriljoen tot de quadrilijoenste macht aantal jaren. Een ouder koppel kust elkaar enkele meter voor mij en ik kan enkel denken uit welke lijkenkamer ze die 2 hebben opgevist.
Toppunt van negativiteit bereik ik als ik een koppel zeventigers zie voorbijkomen allebei op een electrische step...bel al maar de ambulance denk ik. Of nog beter; de begrafenisondernemer.
Negatieve emoties overmannen me en ik bedenk me dat een nucleaire aanval welkom is. Stuur maar enkele bommen meneer Putin. Wablief, neen stuur maar je ganse arsenaal naar België, verlos ons. In 1 klap alles gedaan.
Ik voel me ook een buitenaardse spion die ieder moment kan ontmaskerd worden door de aardbewoners.
Hoofdstuk 3 : moodswing. De arbeider
Na zo'n kleine 45 minuten merk ik dat de negatieve gevoelens stilletjesaan verdwijnen. Ik voel me goed en begin alles hilarisch te vinden. Mijn zintuigen staan messcherp, ik hoor alles, zie alles. Helder, helder, helder. Voor mij zijn ze aan het werk in de jachthaven, ik zie een oudere arbeider (55plus) aan het werk met een schop vult hij een kruiwagen met zand om die enkele meters verder uit te kiepen. Het ganse tafereel lijkt me zo absurd, 1 oudere, grijze en zwetende arbeider en een gans terras van pakweg 40 personen die op die mens zijn handen staan te kijken.. Als klap op de vuurpijl stoppen er nog vele mensen op zijn werk van dichtbij te bekijken en commentaar te geven ! Een gevoel van medelijden overvalt me als ik bedenk hoe die mens zich moet voelen. Plots zie ik ook een klein, grijs wezentje dat stenen aanbrengt voor de arbeider. Het blijkt een vrij mannelijk uitziende vrouw te zijn die duidelijk tegen haar zin aan het werk is. Ik wil opstaan om de passanten aan te manen om verder te wandelen en deze twee mensen gerust te laten.
Maar ik voel me gevangen in mijn eigen lichaam en vrees dat als ik opsta na 5 stappen al zou neerstorten.
Hoofstuk 4 : de wandeling.
Na nog eens 10 minuten, waarbij ik moeite moet doen om niet in lachen uit te barsten met de ober en mijn buren besluit ik toch te vertrekken. Mijn angst om neer te vallen blijkt volkomen ongegrond. Mijn blik kruist nog een Duits meisje met haar baby en het valt me op dat haar gezicht zoveel goedheid, liefde en eerlijkheid uitstraalt.
Ik wandel weg met de zon op mijn gezicht en voel me een fantastisch.
Ik moet luidop lachen als ik denk aan mijn kapster C. die ik vanmorgen zag en hoe we moesten lachen met haar knullige grapjes die zo niet-grappig waren dat ze van de weeromstuit toch weer grappig waren. En hoe ze, ondanks haar uiterlijk van temptation-verleidster toch erg intelligent en wijs is voor een meisje van amper 23 jaar.
Hoofdstuk 5 : Rustpauze. De tovenaar.
Ik wandel intussen op het strand, alles is prachtig.
Ik zie alle schelpen, ik zie het strand "ademen".
Het valt me wel op dat de Noordzee Mega-druk is, zoveel boten die op en neer varen naar de haven v Z.
Alsof we nog geen genoeg brol genoeg importeren uit China bedenk ik me.
Ik besluit wat te rusten op een golfbreker, na 5 minuten komt een Afrikaans koppel op 10 meter van mij zitten. De lange, magere man met X-benen begint als een bezetene allerlei driehoeken en vierkanten in het zand te tekenen. Druk pratend in een voor mij onbekende taal. Een sterrenwichelaar? een tovenaar?
Ik sluit mijn ogen en zie een quadriljoen symmetrische figuren in geel, oranje en rood.
Hoofdstuk 6 : Verstoring van de rust
Op dit moment ben ik alle besef van tijd en ruimte kwijt. Geen idee hoeveel tijd er verstreken is. Een minuut ? Een Uur ? 20 Jaar ?
Ik weet het niet en wil het ook niet weten. Hier en nu wil ik zijn en blijven.
De volmaakte rust komt ten einde als ik enkele meisjes hoor roepen, een beetje verder van mij zijn enkele Franstalige meisjes niet gediend met de (letterlijke) toenaderingspoging van een kleine Afghaan/ Pakistaan. Door de commotie druipt hij af.
Ik schipper tussen 2 gedachten; enerzijds kwaad omwille van het verstoren van mijn rust anderzijds toch ook een zeker mededogen voor de kleine geilaard die duizenden kilometers aflegde van zijn thuisland om dan hier keihard te worden afgewezen door zijn droommeisjes.
Mijn gedachten gaan ook naar alle vrouwen wereldwijd die dagelijks met dergelijke mannen met op hol geslagen hormonen moeten omgaan.
Hoofstuk 7 : Terug naar de dijk
Ik ben wat uit mijn trance en besluit weer naar de dijk te gaan.
Het wandelen door het zand gaat moeizamer.
Op de dijk staan enkele klasjes; verdwenen zijn de blonde vlaskopjes uit mijn jeugd, slecht één blond meisje staat wat verward tussen een 40tal donkere kindjes. De tijden veranderen en wij veranderen ook. Panta Rhei. Dit en een quadriljoen andere gedachten spoken iedere nanoseconde door mijn hoofd.
Hoofstuk 8 : terras zonder bediening.
Ik besluit te pauzeren op een groot terras. Overal staan lege flesjes en glazen.
Bediening is nergens te bespeuren. Mijn gedachten komen tot rust; van een quadriljoen gedachten naar nul.
Compleet zen. Als er nu een nucleaire Ragnarök zou plaatsvinden ben ik er klaar voor.
Alles is goed en perfect. Mogelijk nog beter en perfecter zou zijn moest het meisje A. hier ook zijn maar het is wat het is.
Een nerveus Antwerps koppel vertrekt kwaad omdat ze na 35 minuten nog geen ober gezien hebben.
Het is intussen 18u.
Hoofstuk 9 : Terugtocht
Ik besluit terug te keren naar huis.
Ik heb intussen meer dan 24u niet meer gegeten en passeer verschillende frituren en andere plaatsen om iets te eten, maar ik stop niet het hongergevoel is volledig weg.
Hoofstuk 10 : Terug thuis.
Bij het thuiskomen praat ik nog kort met mijn vriendelijke buren die er natuurlijk geen benul van hebben dat ik enkele uren geleden nog dacht aan een nucleaire vernietiging van onze streek. Ik eet met veel moeite een beetje fruit.
Ik besef dat ook ik thuishoor in de stoet van Jeroen Bosch en Breughel, ook ik ben een aanfluiting van wat een mens zou kunnen zijn, de meest grijze van alle grijze muizen.
Ik denk aan de quadriljoen gemiste kansen, de verloren liefdes en afgestorven idealen.
Maar het maakt me niet triest, ik aanvaard wat is en besef dat ik niet beter of slechter ben dan gelijk wie, dat we allemaal slechts passanten zijn in de tragikomische belevenis die het leven uiteindelijk is.
